Wyżeł weimarski

Historia

Jego przodkiem był pies św. Ludwika, który do 1450 r. wchodził w skład królewskiej sfory francuskiej. W XVII wieku zwrócił uwagę książąt Saksonii i Weimaru, oni też wyselekcjonowali psa o srebrzy­stym umaszczeniu. Po rozpadzie Cesarstwa Austro-Węgierskiego stał się psem niezwykle rzadkim. Dopiero w czasie drugiej wojny świato­wej wznowiono jego hodowlę w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Wywodzi się od psów gończych, których instynkt odzywa się niekiedy w czasie pogoni za zającem. Od XIX wieku stał się legawcem o wrodzonych zdolnościach do tropienia i stójki.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: pies 59-70 cm, suka 57-65 cm; masa ciała: 32-38 kg. Jest to typowy pies myśliwski, choć z jego usług w niektórych krajach ko­rzysta policja i wojsko. Cechuje go wierność, pasja łowiecka, łatwość w prowadzeniu, wszechstronność, wytrwałość, ruchliwość, siła, szyb­kość, popęd do walki i obrony, ciętość, przywiązanie do opiekuna i własnego terytorium. Natura obdarzyła go doskonałym węchem, co może przeszkadzać mu w koncentracji, ale gdy podejmie ślad, tropi z uporem i wytrwałością. Jego siła fizyczna pozwala mu na aportowa­nie każdej zwierzyny.

Przeznaczenie

Każdy myśliwy będzie miał z niego wiernego i skutecznego po­mocnika. Wyżła cechuje popęd do walki i obrony oraz ciętość i nie­ustępliwość, dlatego spełni również rolę obrońcy i stróża. Jednakże amatorzy psów obronnych muszą się liczyć z tym, że główne cechy tego wyżła są ukierunkowane na pracę z myśliwym, co wynika z psy­chiki psa. Najlepiej, gdy wyżeł trafi do myśliwego, który przeznaczy go do pracy w terenie, w dalszej kolejności zaś do obrony i stróżowa­nia. Jeśli zechcemy wykorzystać tylko jego cechy obronne, spełni na­sze wymagania, ale pod warunkiem, że zapewni się mu dodatkową porcję zajęć, które zaspokoją w pełni jego potrzeby fizyczne i psy­chiczne. Rodzina z dziećmi będzie dla niego odpowiednia, ale trzeba uważać, by nie wyrządził krzywdy naszym pociechom, bo w czasie zabawy rozpiera go energia. Samce mają skłonność do dominacji, dlatego należy je wcześnie socjalizować. W kojcu można go trzymać tylko późną wiosną, latem i wczesną jesienią, na zimę powinien prze­bywać w mieszkaniu. Jego wychowawca musi być zdecydowanym, konsekwentnym i kompetentnym przewodnikiem. Osoby starsze lub o ograniczonej sprawności fizycznej nie powinny posiadać tego psa. Okrywa włosowa tego czworonoga nie wymaga skomplikowanej pie­lęgnacji.

Edukacja

Już od szczenięcia musi wiedzieć, kto w rodzinie jest najważniej­szy, a także znać własne miejsce w hierarchii, przy czym tak należy pokierować jego wychowaniem, by pozostałych domowników trak­tował równorzędnie, a bezwzględnie był podporządkowany przewo­dnikowi. Jeśli zapewnimy mu dostateczną dawkę ruchu i pracy, wówczas w mieszkaniu nie będzie przeszkadzał, lecz spokojnie odpo­czywał na wyznaczonym miejscu. Pamiętajmy też, że nie może prze­bywać w samotności zarówno w mieszkaniu, jak i na dworze. Pozo­stawiony sam sobie stanie się destrukcyjny w swoich poczynaniach: zajmie się kopaniem dołów na podwórku, zniszczy sprzęty domowe oraz będzie nieprzerwanie hałasował. Niezależnie od tego, do jakiego celu go przeznaczymy, wymaga szkolenia w zakresie posłuszeństwa, zaś do pracy – kierunkowej edukacji. Myśliwy powinien prowadzić zajęcia w terenie, w którym przyjdzie mu później pracować. Musimy liczyć się z tym, że czas szkolenia może wydłużyć się ze względu na skłonność do rozpraszania się.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.