Pudel

Historia

Prawdopodobnie wywodzi się od barbeta z północnej Afryki, przybyłego wraz z Arabami na Półwysep Iberyjski, gdzie poddano go krzyżówce z portugalskim psem wodnym. Obecną nazwę nadali mu Niemcy, a pochodzi od słowa „pudden”, oznaczającego pluskanie się w wodzie. Ten polujący na terenach podmokłych pies trafił do salonów Ludwika XV, a za panowania Ludwika XVI rozpoczęto proces minia­turyzacji. Okres drugiego cesarstwa był czasem rozkwitu tej rasy.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: duży: 45-55 cm, średni: 35-45 cm, mały: 28-35 cm, mi­niaturowy: poniżej 28 cm; masa ciała: duży: około 22 kg, średni: około 12 kg, mały: około 7 kg, miniaturowy: poniżej 7 kg. Ten po­pularny pies występuje w czterech odmianach wielkości, różnych umaszczeniach i wzorach strzyżenia. Cechuje go wysoka inteligencja, wesoły, zabawny i towarzyski charakter, uczuciowość, podatność na układanie, chęć do pracy, zamiłowanie do kąpieli, czujność, wier­ność, przywiązanie do opiekuna, spostrzegawczość, elegancja i wy­niosłość, miłe usposobienie.

Przeznaczenie

W przeszłości zaliczano go do psów użytkowych. W czasie wojny pudel duży był doskonałym psem sanitarnym i łącznikowym, obe­cnie używa się go do wyszukiwania trufli. W naszych warunkach nie ma on zastosowania użytkowego, służy jedynie jako elegancki pies do towarzystwa. Dobrze się czuje w każdej rodzinie, a szczególnie tam, gdzie są dzieci. Ten miły, zabawny i towarzyski pies wniesie do każ­dego domu dużo radości i stworzy niepowtarzalną atmosferę. Jednak nie należy traktować tej chodzącej piękności jako zabawki dla dzieci, trzeba bowiem pamiętać, że ma on pewne cechy psa użytkowego, dlatego nie można go rozpieszczać i robić z niego kanapowca do po­kazywania wszem i wobec. Jeśli ktoś chce mieć w domu nieagresyw­nego, tolerancyjnego i nieskomplikowanego w kontaktach czworo­noga, ten pies jest właśnie dla niego. Może go posiadać każdy bez względu na doświadczenie. Należy często wyprowadzać go na spacer i pozwolić na swobodne zaspokojenie potrzeb ruchowych. Musi być trzymany w mieszkaniu i przez cały czas przebywać z ludźmi. Nie przeszkadzają mu inne zwierzęta, ponieważ ma taką naturę, że nie wdaje się z nimi w konflikty. Jeśli zechcemy wykorzystać jego dobry węch i wrodzoną czujność, można powierzyć mu pilnowanie przydo­mowego terenu. Wprawdzie nie przeciwstawi się napastnikowi, ale zasygnalizuje zbliżanie się obcego. Wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych; jego sierść powinna być stale czesana, szczotkowana oraz fachowo strzyżona. Wyróżnia się kilka rodzajów fryzur: szczenię­cą, angielską, kontynentalną, sportową.

Edukacja

Pudel nie musi być szkolony, wystarczy mu samo wychowanie. Ła­two poddaje się układaniu, pod warunkiem że nie będziemy działać wbrew jego instynktom. Wystarczy nauczyć go przebywania na wy­znaczonym dla niego miejscu i wykonywania rozkazów. Powinien słuchać wszystkich dorosłych domowników, z dziećmi zaś uczestni­czyć we wspólnych zabawach. Należy wcześnie oswoić go ze smyczą i obrożą, by po szczepieniach ochronnych rozpocząć wyprowadzanie na dwór. Do piątego miesiąca trzeba zaznajomić go z otoczeniem, potem wystarczy tylko bieżąco egzekwować dyscyplinę. W czasie pra­cy z nim należy zachować delikatność, cierpliwość, wyrozumiałość oraz być konsekwentnym i stanowczym. W stosunku do tego psa nie ma potrzeby stosować przymusu fizycznego. Niektóre egzemplarze mogą mieć skłonność do kłusowania, dlatego w czasie wychowywa­nia należy wyprowadzać go na łąki i do lasu, by stwierdzić, czy ta przypadłość dotyczy naszego psa. Jeśli stwierdzimy, że lubi gonić za zwierzyną, wówczas tępimy ten nawyk. W takim przypadku należy przystąpić do szkolenia w zakresie posłuszeństwa. Musimy nauczyć go chodzenia przy nodze, pozostawania i przychodzenia na zawoła­nie, wówczas rozkaz „noga” zastopuje każda próbę pogoni za innym zwierzęciem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.