Pointer

Historia

Jego przodkami były wyżły hiszpańskie, sprowadzone do Wielkiej Brytanii w XVIII wieku. W znacznym stopniu przyczynił się też do uszlachetnienia wyżłów niemieckich. Nazwę swą wziął od angielskie­go słowa point, co ma ścisły związek z naturalnymi predyspozycjami wskazywania ptactwa wodnego przez przybranie charakterystycznej pozy.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: pies 63-69 cm, suka 61-66 cm; masa ciała: 20-30 kg. Ten elegancki pies o harmonijnym wyglądzie, niezwykle szybki, jest stworzony do polowania na otwartym terenie. Cechuje go przecięt­na inteligencja, szybkość, wytrzymałość, duży temperament, zapalczywość, pasja łowiecka, pobudliwość, podatność na szkolenie. Ten myśliwski pies, stworzony do polowań, potrafi w czasie pracy skupić się na wykonywanym zadaniu z pełną determinacją. Jeśli pochwyci zapach, nic więcej go dookoła nie interesuje.

Przeznaczenie

Jest psem typowo użytkowym, lecz użytkowość ta ogranicza się tylko do pracy u boku myśliwego. Choć obdarzony został doskona­łym węchem, nie można wykorzystać go do tropienia śladu ludzkie­go, wykrywania narkotyków i materiałów wybuchowych. Takie próby muszą się zakończyć niepowodzeniem, ponieważ naturalny in­stynkt łowiecki, połączony z predyspozycjami osobniczymi, pozwala­ją mu tylko pracować w określonym środowisku i poza zapachem zwierzyny inny go nie interesuje. Jest całkowicie pozbawiony in­stynktu obronnego i popędu do walki, choć ma ku temu niezbędne warunki fizyczne. Zatem nie będzie z niego ani obrońca, ani stróż, dlatego amatorzy psa obronno-stróżującego nie powinny się kiero­wać jego wyglądem fizycznym, ale cechami charakteru. W najlep­szym wypadku może spełniać rolę odstraszającą, lecz tylko w stosun­ku do osób, które się nie znają na psach, a kierują wyglądem zewnę­trznym. Znawcy przedmiotu natomiast dobrze wiedzą, że ten duży i silny pies nawet w najmniejszym stopniu nie zagrozi człowiekowi.

Chociaż jest łagodnym czworonogiem i lubi zabawy z dziećmi, na psa rodzinnego się raczej nie nadaje, ponieważ trudno utrzymać go w potrzebnej dyscyplinie. Nie dlatego, że ma niezrównoważony cha­rakter, lecz wrodzona ruchliwość i ciągłe poszukiwanie zajęcia nie po­zwolą mu przez dłuższy czas przebywać spokojnie na miejscu. Nigdy nie zrobimy z niego kanapowca, leżącego godzinami bezczynnie, dla­tego nie powinny się interesować nim osoby kochające spokój i nie- mające ochoty na ciągłe nadzorowanie poczynań pełnego energii pointera. Jego zachowanie w mieszkaniu można porównać z zachowa­niem kilkuletniego dziecka, które wszędzie wejdzie i wszystko ruszy. Nie należy go zbyt długo pozostawiać samego, stanie się bowiem ha­łaśliwy i destrukcyjny w swoich poczynaniach. Już wiemy, że nie spełni oczekiwań przeciętnego amatora, ale zaspokoi myśliwego, po­trafiącego zająć się jego wychowywaniem, szkoleniem oraz zapew­nieniem mu pracy w naturalnym środowisku. Jeśli ktoś uprawia sport i dużo biega, to może trzymać tego psa, albowiem wybiegane kilome­try pozwolą mu na wyładowanie energii, wówczas chętniej będzie wypoczywał w domu W ciepłych miesiącach roku powinien być trzy­many na dworze, co pozwoli na utrzymanie jego zmysłów w pełnej sprawności. Jest on jednak bardzo wrażliwy na chłód i wilgoć, dlate­go w chłodniejszym okresie powinien być zabierany do mieszkania. Ma krótką i gładką szatę, która nie wymaga specjalnej pielęgnacji.

Edukacja

Tego żywego, pełnego pasji łowieckiej psa należy wychowywać już od szczenięcia oraz wcześnie szkolić. Po szczepieniach ochronnych trzeba wyprowadzać go poza miejsce zamieszkania, oswajać ze środowiskiem miejskim i wyprowadzać w teren przyszłej pracy. Podczas spacerów w miejscach publicznych zwracamy uwagę na jego zachowanie, by w porę reagować na negatywne poczynania i wytłumiać instynkt ło­wiecki. W terenie otwartym natomiast postępujemy w taki sposób, by wspomniany instynkt właściwie ukierunkować. Musimy doprowadzić do tego, aby w codziennym życiu zachowywał się spokojnie, zaś w śro­dowisku przyszłej pracy kształtował i doskonalił swoje naturalne predy­spozycje użytkowe. W domu powinniśmy egzekwować bieżąco dyscy­plinę i nie pozwalać na jakąkolwiek samowolę w jego działaniu. W pią­tym miesiącu życia rozpoczynamy szkolenie w zakresie posłuszeństwa, odpowiednie do jego możliwości psychofizycznych. Jednak należy otwarcie powiedzieć, że nauką pointera powinna zająć się osoba z du­żym doświadczeniem. Jeśli sami takiego nie mamy, wówczas trzeba przeprowadzić szkolenie pod okiem tresera. Proszę pamiętać, że wszyst­kie czynności przy nim musimy wykonywać osobiście. Nie jest wskaza­ne oddawać go na szkolenie innej osobie, ponieważ nie będzie nas słu­chał. Do kierunkowej edukacji możemy przystąpić dopiero wówczas, gdy opanuje perfekcyjnie potrzebne elementy z posłuszeństwa. Ćwicze­nia specjalistyczne prowadzimy w rejonie przyszłej pracy, co umożliwi wykształcić u niego właściwe skojarzenia. Choć jest pojętny i chętnie się uczy, na całkowite jego ułożenie potrzeba kilku miesięcy. Aby utrzymać go w wysokiej formie użytkowej, należy egzekwować bieżąco dyscypli­nę oraz systematycznie powtarzać ćwiczenia z przerobionego materiału. W żadnym wypadku pointerem nie mogą zajmować się dzieci, a wszystkie czynności powinien wykonywać przy nim myśliwy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.