Jestes w: Strona glowna > Zasady postępowania > W czasie pilnowania samochodu pozostaw psa w jego wnętrzu

Owczarek niemiecki

Historia

Swoje istnienie zawdzięcza żmudnej i drobiazgowej selekcji kapi­tana Maxa Stephanitza, który w XIX wieku podjął się skrzyżowania wielu ras psów owczarskich, aby w rezultacie uzyskać nową rasę. Od 1884 r. kapitan Stephanitz ustalał rasę, starając się ją ciągle ulepszać, więc w 1893 r. skrzyżował ją z owczarkiem szkockim. Z tej krzyżów­ki powstał ostatecznie owczarek niemiecki, jakim go znamy dzisiaj. W 1899 r. miłośnicy tej nowej rasy założyli towarzystwo owczarka niemieckiego, które składało się z około stu klubów. W chwili obe­cnej owczarek ten jest najbardziej popularną i rozpowszechnioną ra­są na świecie. Ze względu na podobieństwo do wilka, nazywany jest często wilczurem oraz mylnie owczarkiem alzackim.

Cechy psychofizyczne

Wzrost: pies 60-65 cm, suka 55-60 cm; masa ciała: około 32 kg. Jest psem silnym, zrównoważonym, o średnim wzroście. Ma on tyle zalet, że łatwiej byłoby wymienić, jakich nie ma. Cechuje go odwa­ga, wrodzona agresywność, duża siła fizyczna, szybkość i zwinność, ciętość, bojowość, popęd do walki i obrony, lojalność do właściciela i członków rodziny, nieufność do obcych, odporność na strzały i hu­ki, przywiązanie do własnego terytorium, wierność, znakomity węch i słuch, łatwość w prowadzeniu, niezwykła podatność na wychowa­nie i szkolenie, chęć do pracy. Gotowy jest ochraniać pana przed każ­dym, najmniejszym zagrożeniem, nawet bez przygotowania w tym kierunku. Lubi dzieci. Jest wytrzymały dzięki konstrukcji fizycznej. W kłusie może pokonać bardzo duże odległości, dlatego nazywany jest często kłusakiem.

Przeznaczenie

Owczarek niemiecki jest psem wszechstronnym, można go więc przeznaczyć do towarzystwa, wykorzystując jednocześnie jego ogrom­ne predyspozycje użytkowe. Niezastąpiony do tej pory pies służbowy, gdzie wykorzystuje się go między innymi do ochrony granic, służy w policji jako pies patrolowy, tropiący, do identyfikacji zapachów oraz w innych służbach. Z jego usług chętnie korzysta więziennictwo oraz ratownictwo górskie. Przeciętnemu amatorowi posłuży najczęściej do obrony i stróżowania, ale można posunąć się jeszcze dalej i wykorzy­stać jego zdolności węchowe. W zależności od przeznaczenia należy trzymać go w mieszkaniu lub w kojcu, jest bowiem odporny na nieko­rzystne warunki pogodowe i zimno. W mieszkaniu trzeba zapewnić mu lokum w oddaleniu od urządzeń grzewczych oraz często wyprowa­dzać na spacery. Bardzo ważne jest, że nie ma skłonności do bezwzględ­nej dominacji, dlatego jest wspaniałym towarzyszem dla wszystkich domowników. Szczególną troskę i opiekę roztoczy nad dziećmi, na pewno zajmie im dużo czasu na niekończących się zabawach rucho­wych. Pod żadnym pozorem nie zaatakuje najmłodszego członka ro­dziny, ale może być niebezpieczny dla obcych, jeśli uzna, że dziecko zo­stało zagrożone, wówczas bez ostrzeżenia podejmie walkę w jego obro­nie. U hodowcy należy zwrócić uwagę i nie brać z miotu szczenięcia tchórzliwego lub nadpobudliwego, istnieje bowiem ryzyko, że takie zwierzę stanie się prędzej czy później agresywne.

Owczarek jest wymarzonym towarzyszem wypraw terenowych i wycieczek rowerowych, przy tym zapewni nam doskonałą ochronę w odludnych miejscach. Wymaga też stałego nadzoru i pracy, w prze­ciwnym wypadku ulega manierom, a zaniedbany przejawia skłonno­ści do włóczęgostwa. Chętnie się podporządkuje zaakceptowanemu przez siebie przewodnikowi, który narzuci mu swoją wolę, wykazu­jąc przy tym cierpliwość i konsekwencję. Przeważnie jest nabywany do obrony i stróżowania, ale istnieje też możliwość wykorzystania go do innych celów użytkowych. Jeśli ktoś potrafi skorzystać z jego zdol­ności węchowych, może nauczyć go sygnalizowania ulatniającego się gazu w mieszkaniu oraz wykrywania źródeł ognia. Zapewni nam do­skonałą ochronę we wszelkich możliwych miejscach i okoliczno­ściach. Po odpowiednim przygotowaniu stanie zdecydowanie w na­szej obronie i nie zaprzestanie walki aż do pokonania przeciwnika. Przy tym łatwo odwołać go z ataku, ponieważ rozkaz przewodnika jest dla niego rzeczą świętą i przerwie akcję obronną w każdej chwi­li. Do stróżowania należy używać go luzem bez stosowania jakiejkol­wiek uwięzi. Doskonale wywiąże się z pilnowania mienia poza miej­scem zamieszkania, pod warunkiem że stworzymy mu optymalne warunki do pracy. Znakomicie rozwinięte zmysły węchu i słuchu po­zwalają mu na szybkie i rzeczywiste rozpoznanie zagrożenia. Nie na­leży do hałaśliwych czworonogów. Nie ma ograniczeń co do jego po­siadania, więc może go mieć każdy bez względu na predyspozycje, płeć i umiejętności.

Edukacja

Owczarek niemiecki łatwo poddaje się wychowaniu i szkoleniu, jeśli będziemy to robić systematycznie i konsekwentnie. Już u ho­dowcy należy sprawdzić jego cechy psychiczne, odpowiadające na­szym zapotrzebowaniom i przeznaczeniu. Tuż po przywiezieniu go do domu pozwalamy mu na swobodne poruszanie się, by mógł za­poznać się z otoczeniem oraz zapachem domowników, wskazujemy również legowisko. Potrzebuje on stałego zajęcia, musimy więc bez przerwy się nim zajmować, dzieci natomiast powinny się z nim ba­wić. Do piątego miesiąca życia należy zapoznać go z otoczeniem i w zależności od przeznaczenia umiejętnie ukierunkować jego kon­takty z innymi ludźmi. Jeśli ma być psem obronnym i stróżującym, nie dopuszczamy do bezpośrednich i przyjacielskich kontaktów z ni­mi, lecz wpajamy mu raczej nieufność, inaczej stanie się przyjacielem całego świata, nie spełniając naszych oczekiwań. Nie ma on wybitnie wykształconego instynktu przywódczego, ale gdy mu na to pozwoli­my, może zechcieć przejąć „opiekę” nad domownikami. Aby temu zapobiec, od początku powinien wiedzieć, kto w rodzinie jest naj­ważniejszy, pozostali zaś mogą pozostać z nim w partnerskich stosun­kach. Należy on do psów, które szybko akceptują ustalony porządek, a przyjaciół przewodnika uzna za własnych. W czasie procesu wycho­wawczego nie ma potrzeby wyszukiwania specjalnych metod, wystar­czy postępować z nim normalnie, nie używać bezzasadnie przemocy, nie krzyczeć, ale konsekwentnie wymagać z jednoczesnym wskaza­niem popełnionych przez niego błędów.

Jeśli przeznaczymy go tylko do towarzystwa, wystarczy, jak nau­czymy go kilku podstawowych komend. Powinien chodzić przy no­dze na smyczy i bez niej, siadać, warować, pozostawać i przychodzić na zawołanie. Chcąc mieć z niego użytkowego czworonoga, musimy przerobić z nim cały zakres z posłuszeństwa, a dopiero potem przy­stąpić do szkolenie kierunkowego. Na pewno nie sprawi nam kłopo­tu podczas nauki, ponieważ jest chętny do pracy i z radością wyko­nuje rozkazy opiekuna. Należy do psów, które można szkolić w nie­malże wszystkich nam znanych specjalnościach, dlatego doświadczo­ny amator ma okazję zrobić z niego prawdziwego profesjonalistę. Po­za obroną i stróżowaniem może tropić ślady, poszukiwać ludzi i odnajdywać przedmioty, pilnować zatrzymanego, konwojować go oraz wykrywać ulatniający się gaz w mieszkaniu. Ponadto stać go na wykonywanie wielu innych prac użytkowych, ale przeciętnemu ama­torowi nie będą one przydatne.

Możliwość komentowania jest wyłączona.