Archive for the ‘Jak uniknąć błędów z własnym psem’ Category

Zabieraj psa od hodowcy w wieku 7-8 tygodni

W tym wieku szczenię posiada optymalne warunki do zmiany środowiska: łatwiej znosi rozstanie z matką i rodzeństwem oraz ak­ceptuje nowego właściciela. Oczywiście, iż taka zmiana w życiu psa to duży stres, lecz w tym wieku stres jest o wiele mniejszy i szybko ustąpi.

Psa dorosłego możesz nabyć po dokładnym sprawdzeniu jego cech psychicznych

Psychika młodego psa jest bardzo plastyczna i możemy ja kształto­wać według własnego uznania. Natomiast dorosły, jako osobnik doj­rzały, będzie mniej podatny na różnego rodzaju zmiany. Jeżeli został prawidłowo wychowany przez poprzedniego właściciela, z pewnością nie sprawi nam kłopotu, w przeciwnym wypadku „prostowanie” je­go psychiki może przerastać nasze możliwości. Taki pies ma już swo­je przyzwyczajenia i nawyki, a jeżeli jest dominantem – skłonności do panowania nad otoczeniem. Zanim zdecydujesz się na sprowadzenie dorosłego czworonoga do domu, musisz sprawdzić jego cechy psy­chiczne. Jeżeli sam nie czujesz się na siłach, zwróć się o pomoc do osoby, która ma już pewne doświadczenie w obcowaniu z psami. Przede wszystkim sprawdź, czy nie mamy do czynienia z dominan­tem o mocno wykształconym instynkcie przywódczym. Następnie zwracamy uwagę, czy nie posiada on niepożądanych nawyków, z którymi w przyszłości możemy mieć wiele kłopotu. Bardzo ważne jest odkrycie ewentualnych manier u psa. W przypadku ich posiada­nia, należy z niego zrezygnować, ponieważ sami sobie z tym nie po­radzimy. Ze zmanierowanego psa nie będziemy mieli zadowolenia, a tylko same kłopoty. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, jak może się układać współżycie z psem, który goni wszystko, co się rusza do­okoła, rzuca się na psy i ludzi oraz włóczy bez kontroli. Zamiast mieć przyjemność z posiadania czworonoga zostaniemy zmuszeni do cią­głej walki z jego manierami, które niejednokrotnie trzeba usuwać przy pomocy radykalnych środków.

Nie sprowadzaj do małego mieszkania psa-olbrzyma

Psy dużych ras nadają się do trzymania w małym mieszkaniu z osobami samotnymi. Jeżeli natomiast w mieszkaniu o małym me­trażu jest kilka osób, dla dużego czworonoga nie ma tam miejsca. Proszę nie sugerować się tym, że w takich warunkach trzyma się psy i w zasadzie nic się nie dzieje. Jednak tylko z pozoru wygląda to do­brze, albowiem każdy pies powinien mieć miejsce, które jest tylko je­go, co w opisanych wyżej warunkach jest raczej niemożliwe. Z pew­nością czworonożny lokator nie musi po mieszkaniu biegać, ale nie­zbędna jest mu pewna swoboda, bez której nie czuje się dobrze. Trze­ba wziąć pod uwagę również to, iż przemieszczające się osoby w mie­szkaniu mogą przepędzać psa z kąta w kąt, nie dając mu spokoju. A przecież potrzebuje on wypocząć, a po posiłku mieć czas na trawie­nie. Nie można dopuścić do sytuacji, że pies ciągle stoi komuś na drodze i przeszkadza w wykonywaniu codziennych obowiązków przez członków rodziny.

Zawsze wybieraj psa zgodnie z własnymi potrzebami i prze­znaczeniem

Powinniśmy wiedzieć, że pies nie jest zabawką i nie po to został stworzony, by zaspokajał ludzkie kaprysy. Odpowiedzialny człowiek powinien się zastanowić nad celowością posiadania tego wspaniałego czworonoga. Przeznaczenie psa może być wielorakie: jedni chcą go mieć tylko do towarzystwa, inni zaś do zaspokojenia potrzeb użytko­wych. W obydwu przypadkach powinien on trafić do miłośników zwierząt, wówczas wzajemne stosunki będą się układały na zasadzie partnerstwa, co uczyni szczęśliwym tak człowieka, jak i psa. Jeżeli nie mamy potrzeby wykorzystywać go do celów użytkowych (obrona, stróżowanie), wybieramy psa dowolnej rasy. Natomiast gdy potrzeb­ny nam obrońca czy stróż, musimy rozejrzeć się za rasą, która spełnia te wymogi. Inaczej się rozczarujemy i nie będziemy wiedzieli, co z psem zrobić. Proszę pamiętać, iż z psem wiążemy się na kilkanaście lat, dlatego wybór nasz powinien być głęboko przemyślany.

Przy wyborze psa nie kieruj się panującą modą na daną rasę

Modą możemy się kierować przy nabywaniu martwych przedmio­tów, pies natomiast jest żywym stworzeniem i należy mieć na uwadze jego potrzeby oraz przydatność użytkową. Zresztą moda jest zawsze czymś przemijającym, niejednokrotnie bardzo szybko, a z psem bę­dziemy musieli przebywać przez kilkanaście lat. Dla przykładu po­dam, że doberman należy do bardzo eleganckich psów, lecz nie speł­ni on naszych oczekiwań jako pies stróżujący, ponieważ w okresie chłodów zamiast pilnować dobytku będzie zmuszony przebywać w mieszkaniu. Podobnie jest z wieloma innymi rasami, których moż­liwości rozmijają się z oczekiwaniami ich właścicieli. Przed podję­ciem decyzji o nabyciu psa należy przeanalizować własne potrzeby i możliwości, a dopiero wtedy zdecydować się na rasę, która będzie dla nas najodpowiedniejsza.

Nie wybieraj psa krótkowłosego z przeznaczeniem do kojca

Chcąc mieć psa wyłącznie do towarzystwa, nie ma najmniejszego znaczenia, jakiego sobie wybierzemy, będzie on bowiem przebywał z nami w mieszkaniu. Natomiast gdy mamy zamiar przeznaczyć go do stróżowania, wówczas musimy rozejrzeć się za rasą odporną na zimno. W takim przypadku należy wykluczyć psy ras krótkowłosych, które nie nadają się do przebywania na dworze przez cały rok. Może się zdarzyć, że nie dysponujemy warunkami, by trzymać psa w do­mu, a chcemy koniecznie go mieć i przeznaczyć mu na zakwaterowa­nie kojec. Trzeba więc nabyć czworonoga z obfitą okrywą włosową, ponieważ krótkowłosy nie nadaje się do trzymania na dworze, nawet wtedy, gdy zapewnimy mu ciepłą budę.

Jak uniknąć błędów z własnym psem

Pies, jako istota pozbawiona możliwości twórczego myślenia, w swoim postępowaniu kieruje się instynktami oraz odruchami na­bytymi w kontakcie z otoczeniem. Moralność, patrząc z ludzkiego punktu widzenia, jest dla psa czymś niezrozumiałym i bezsensow­nym, a jego umysł, w przeciwieństwie do naszego, nie ma zdolności analitycznej oceny sytuacji. Oznacza to, iż nie potrafi on, tak jak człowiek, wyciągać wniosków z własnego postępowania, które umoż­liwiłyby mu, w sposób przemyślany, kierować własnymi poczynania­mi. Oczywiście, iż potrafi on zapamiętywać niektóre zjawiska i zda­rzenia, ale nie ma to niczego wspólnego z rozumowaniem podobnym do ludzkiego. Pies żyje ciągle w czasie teraźniejszym, nie można mu więc zlecić do wykonania zadań na przyszłość, sam również nie po­trafi planować czegoś na jutro. Stopień inteligencji poszczególnych osobników tego gatunku jest wypadkową cech wrodzonych i możli­wością kojarzenia doznanych przeżyć. Im większe ma on zdolności kojarzeniowe, tym inteligencja jego jest wyższa. Bardzo często używa się w odniesieniu do psa określenia, że posiada on złe nawyki, co nie ma niczego wspólnego z istniejącą rzeczywistością, albowiem wspo­mniane nawyki istnieją tylko w ludzkiej wyobraźni, zaś te, które po­siada pies, wynikają z jego naturalnych instynktów oraz nabytych do­świadczeń w kontakcie z otoczeniem, a przede wszystkim z człowie­kiem. „Złe nawyki” u naszego czworonoga należy nazywać niepożą­danymi dla człowieka, bowiem tak ukształtowany pies będzie prze­szkadzał nam swoim zachowaniem, zaś w skrajnych przypadkach mogą być dla niego, jak i człowieka nawet niebezpieczne. Naturalny nawyk gryzienia, np. sprzętów domowych, z pewnością narazi nas na straty materialne, a samego psa na utratę życia, gdy przyjdzie mu do głowy gryzienie przewodów elektrycznych pod napięciem. Psa nie in­teresują wymyślone przez ludzi przepisy o ruchu drogowym, przez co może doprowadzić do wypadku albo sam stracić życie pod kołami ja­dącego pojazdu. Nazywanie tego drapieżnika kłusownikiem jest rów­nież nieporozumieniem, przebywającemu bowiem w lesie instynkt podpowie, że powinien zapolować na jakąś zwierzynę, i w tym przy­padku nie obchodzi go w ogóle stworzone przez nas prawo. Dlatego obowiązkiem każdego wychowawcy jest wytłumienie u psa tych in­stynktów, które w środowisku ludzkim są mu zbędne oraz takie z nim postępowanie, by nie nabył takich doświadczeń, które jemu i człowiekowi przeszkadzają w harmonijnym współżyciu.